LinkedIn'in kurban kurucusu: kamu şikayeti infazı yerini alıyor

LinkedIn paylaşım formatlarından biri eminim sizlerin de gözünüzden geçirmiştir. Her zaman aynı senaryoyu izler. Bir kurucu, bir geliştirici, bir ortak, bir iş ortağı tarafından ihanet yaşadığını duyurur. Hikaye kısa paragraflarla, kesik bir ritimde, dramatik noktalama işaretleriyle anlatılır. Detaylar yeterince belirsizdir ki doğruluğunu sorgulamaya imkan vermez. Duygu, tepki uyandırmak için hassas bir şekilde ayarlanmıştır. Paylaşımın sonunda, açık bir yaratan gibi, gizli bir çağrı yönlendirme (CTA) bulunur: “DM’ler açık.”

Bu girişimcilik değil, şikayet pazarlamasıdır. Ve buna göre adlandırılması hak ediyor.

Post-Kurban Sendromu

Formatı standartlaşmış noktaya kadar alaycı. Hikaye güvenilir bir konumdan başlar — “ona güvendiğim gibi hiç kimseye”. Sonra belirsiz ihanet — “bana verdiği her şeyi tam olarak kopyaladı”. Ardından duygusal çözüm — “acı veriyor ama durmayacağım”. Ve son olarak ticari dönüm noktası — bir CTO için iş başı ilanına çağrı, test aşaması duyurusu, onlarca beta test kullanıcısı hazır.

Bu formatın becerikli yönü, doğası gereği doğrulama direncidir. Olaylar doğru çünkü bize anlatılıyor. Kötü adamın adı hiç belirtilmiyor — bu da yazarın yasal olarak korunmasını sağlarken, projenin çevresindeki herkes üzerinde şüphe uyandırıyor. Kurban hiçbir kanıt sunmuyor çünkü “bu doğru zaman değil.” Ve resmi versiyonu sorgulayan herkes otomatik olarak nedenin düşmanı oluyor.

Bir vaka örneği bazıları tarafından tanınabilir.

Son bir örnek verelim, biz iyi bildiğimiz bir sektörde — restoran ve sipariş birleştirme teslimat çözümleri.

Bir girişimci, Uber Eats, Deliveroo ve diğer restoran platformlarındaki siparişleri merkezileştiren bir platformu başlattı. Projenin duyurulmasından birkaç ay sonra ilk paylaşım: eksik bir bağımsız geliştirici, az ilerleme, çok sayıda özür, durdurmak gerekti. Dayanıklılık dersi. Destekleyici yorumlar. Sonra sessizlik.

Birkaç ay daha, ikinci gönderi — bu sefer oldukça dramatik. Başka bir geliştirici, bu sefer güvenilir. Gerçek hayatta tanışan. Her şey paylaşılmıştı: vizyon, ürün, strateji. Ve kimin, anlatılanlara göre, her şeyi kopyalamış olması. Özellikle lezzetli detay: geliştirici, projenin GitHub deposuna erişime sahipti — ancak kurucu bunu yapmıyordu. Proje, “test aşamasına iki ay kala, çözüm için onlarca şefin hazır olduğu” şeklinde sunuluyor. Postun sonucu, akılda kalıcı: “Sadece kod. [Proje] tarafından çözülen sorun, gerçek. ” Gelecek CTO için DM açık.

İki gönderi. İki geliştirici. İki ihanet. Hiçbir müşteri teslim edilmedi. Hiçbir özellik gerçek koşullarda gösterilmedi. Ancak her bölümde büyüyen bir izleyici kitlesi ve hiçbir şey kanıtlamaya zorlanmadan sürekli olarak ön planda kalan bir proje.

İşte tam olarak o mekanizma.

Bu formatın ürettiği şey, pratik olarak

Binlerce kişinin yalnızca bir versiyonunu bildiği beğeniler. Yüzlerce teşvik edici yorum, hikayeyi sorgulamadan güçlendiriyor. Ürün değerinden ziyade duyguyla çekilen yeni bir kitle. Ve gerçek bir müşterinin hizmete sunulmadan hayatta kalan - bazen de gelişen - bir kurucu legitimasyonu.

Bu hesaplanmış bir arabuluculuktur. Kamu şikayeti, icra uygulanmasından daha ucuzdur. Bir hafta içinde gerçek bir lansmana altı ay sürenlerden daha fazla görünürlük yaratır. Ve onu cesur bir hayatta kalıcı olarak, temel profesyonel ilişkilerini yönetemeyen biri olarak konumlandırır - örneğin, fikri mülkiyetini paylaşmadan önce bir sözleşme imzalamak veya kendi kod deposuna erişimi saklamak.

İşte kimsenin bu gönderiler altında sormadığı soru: eğer ilk günden beri bir sözleşme imzalanmış olsaydı — eğer depoya erişimler başlangıçtan itibaren güvence altına alınmış olsaydı — ihanet nerede olurdu? Rahatsız edici cevap, bu hikayelerin çoğunun en azından bir miktar profesyonellik titizliğiyle asla yaşanmayacak olmasıdır. Ancak bunu kabul etmek, bir hatayı kabul etmek demektir. Ve hata iyi bir LinkedIn hikayesi değildir.

Başka versiyonu

Bu kamu çatışmalarının çoğunda başka bir versiyon vardır. Bu versiyonda, “hırsız geliştirici” aslında, kurucunun tek başına inşa edemeyeceği bir şeyi inşa etmiş, profesyonel birisiydi ve normal bir profesyonel ilişkinin ötesindeki taleplerle karşı karşıya kaldı - örneğin, yasal karşılıksız kod talep etmek veya üçüncü bir tarafa ait verileri talep etmek. Bu versiyonda, "kopyalanan kod"un, kurucunun sektörü keşfetmesinden çok önce var olduğu görülür. Bu versiyonda, ayrılık, ihanetle değil, kabul edilemez şartları imzalamamakla başlatıldı ve kodunu İNPI’ye teslim etmek - tüm sorumlu geliştiricilerin mükemmel bir şekilde meşru eylemi - aniden ihanet olarak nitelendirildi.

Bu versiyon mevcut. LinkedIn’de hiçbir zaman yayınlanmadı. Çünkü bu versiyonu yaşayan kişi, onu adını koyan birine kamuoyuna cevap vermekle ilgilenmez — ve her türlü cevap, suçluluk beyanı olarak yorumlanacaktır. Bu, bu formatın en acımasız mekanizmalarından biridir: mağdur konuşur, sorumlu profesyonel susar, sessizlik bir itiraf olur.

Çocuk oyunları hikaye anlatımının arkasında

Gerçekten burada söz konusu olan, kurucunun acısı değil. Kişisel bir konumlandırma stratejisidir. Ve bu strateji, ihanet, girişimci yalnızlık, dayanıklılık gibi gerçek duygusal kaynaklara dayandığı için o kadar etkilidir; yazarın tüm parametreleri kontrol ettiği bir anlatının etrafında bir kitle oluşturmak için.

Sorunun, bir kurucunun zorluklarını paylaşmasından çıkmaması. Gerçek zorluklar paylaşmaya değerdir. Sorun, zorluğun yaratılması, abartılması veya gizli bir ticari amaç için sahte bir otantiklik hizmeti görmesi durumundadır. Yayınlanma zamanının mükemmel olduğunda – duyurulan bir test aşamasına iki ay kala, işe alım öncesinde, projenin var olması için görünürlüğe ihtiyaç duyduğu anında. Aynı proje üzerinde farklı karakterlerle aynı anlatının tekrarlanması, her bölümün dramatik bir katman daha eklemesi. Yardım çağrıları, DM’lere, bekleme listelerine, CTO başvurularına sistematik bir kanal haline gelmesi.

Bu, kurucunun hikaye anlatma giyili çocukları gibi. Ve LinkedIn, doğa koşulsuzluğunu ve uzun hafızası olmadığı için ideal bir sahne haline geldi.

Neden işe yarıyor ve neden zarar veriyor?

Çalışır çünkü biz empatiyle kablolanmışızdır. Acı çeken bir kişi, her türlü mantıksal analizden önce duygusal bir tepki tetikler. LinkedIn algoritmaları, yüksek duygusal tepki veren içerikleri güçlendirir. Ve girişimcilik topluluğu, kuruculara koşulsuz destek kültürü geliştirmiştir – birçok durumda meşru, bazılarında ise sömürülebilirdir.

Bunun nedeni, deneyimli geliştiriciler, CTO’lar, teknik yöneticiler gibi gerçek profesyonellerin itibarları, etkili bir yanıt hakkı olmadan açıkta kalmasıdır. Gerçek girişimcilik ihanet vakalarının, araçsal hale getirilen dramaların akışında boğulması nedeniyle. Tek bir doğrulanmamış versiyona dayanarak beta testçilerin, yatırımcıların ve ortakların kararlar alması ve belki de bir teslimat çözümüne gerçek bir ilgi duyan onlarca restoranın, ürünün bir gün çıkacağından kimsenin garanti edemeyeceği bir ürün beklemek zorunda kalmasıdır.

Bir projenin ne söylediği

Bir kurucu, yaralarını kullanarak takipçi oluşturmaz. Bunun yerine sonuçlar üzerine, gerçek isimleriyle ve gerçek restoranlarıyla tavsiyede bulunan müşteriler üzerine, gerçek koşullarda çalışan bir ürün üzerine, doğrulanabilir metrikler üzerine ve okuyanlara gerçek değer katan içerik üzerine inşa eder.

Kamu kurbanlığı, projenin sağlamlığıyla ters orantılıdır. Çünkü ciddi kurucuların zorlukları olmadığı için değil, gerçek sorunlarıyla uğraşıp bu sorunlarla başa çıkmak için yeterli vakti kalmadığı için.

Bir proje, birkaç aydır kamuya açık olmasına rağmen hiçbir şey sunamazsa, işlevsel bir demoyu, üretimde bir müşteriyi veya doğrulanabilir bir özelliği yoksa – ancak iyi belgelenmiş iki ihanet hikayesi ve aktif bir LinkedIn hesabı varsa, bu bir bilgidir. Bu, ona hiç vermediği en yararlı bilgi olabilir.

İyi soru

Bir dahaki sefere bu gönderilerden birini okurken kendinize sadece bir soru sorun: bu hikaye gerçekse, bu kurucunun şirketi ne kadar titizlikle yönettiğini ne söylüyor? Sözleşmeler imzalanmazsa, fikri mülkiyet korunmazsa, kod depolama erişimleri kurucunun kendisinden ayrılmazsa – bu bir talihsizlik değil. Bu yönetimdir.

Eğer bu hikaye tamamen veya kısmen, müşteriler değil, şefkat ve kitle oluşturmak için kullanılıyorsa, ürünün ciddiyetine ve şeffaflığına ne kadar güvenebileceğimizi ne ifade ediyor?

İki varsayım da rahatsız edici. Yine de, sessizce ortaya atılmaya değer, "Destekle"ye tıklamadan önce.

Le soleil se couchait, peignant le ciel de couleurs flamboyantes. Les oiseaux chantaient leur dernière chanson de la journée, et une brise légère caressait la peau. C’était un moment de paix et de sérénité.

Fooderise’de tek önemli hikaye, sizin sonuçlarınızın hikayesidir. 500’ü aşkın aktif restoran, %99,9’a kadar kullanılabilen platform, açık fiyatlandırma, kredi kartı olmadan deneme sürümü. LinkedIn’de drama yok. Sadece çalışan bir araç.